كه مراد از فنا فناء صفت است و فناى ذات نامعقول است . اما از بسيارى از محققان صوفيه فناى ذات و صفات هر دو منقول است و شايد كه اين نزاع لفظى باشد زيرا كه اگر مراد از فناى ذات و صفات نيست شدن بالكلّيه است فناى صفات بمعنى تغيّر جايزست در عقل و فناى ذات من حيث هى و تبدل او به غير با وجود اسم و رسم بر او ، از عقل مستبعد مىنمايد و شيخ ابن عربى بر آنست كه تا اجتماع نقيضين واجب نميدانى صوفى نيستى و البته درين باب مبالغات كرده در كتاب « تجليات » . و اگر مراد از فنا آثار خود را در آثار حق محو دانستن است اين معنى معقولست جايى كه حق تجلى كرد از وجود محدث چه آيد و آنجا كه آفتاب برآمد نور شمع و كواكب چه نمايد اينست يكى از فوايد اين منزل در تحقيق معنى فنا و بقا و تحقيق سخن شيخ عطّار قدّس اللّه روحه [ الى ] يوم القرار .